Tango

tango_1280


De zoon vluchtte met zestien uit zijn ouderlijk huis en met twee-en-twintig uit zijn lichaam. Zwelgend in zijn vermeende verdriet, verbeelde grootheid en romantische inslag veranderde hij in een zij en dompelde zich onder in het nachtleven van Aachen. Maar jeugd vervliegt en het lichaam laat zich niet dwingen; haar postuur werd grover en hoekiger, ondanks de verwensingen die ze tegen de spiegel schreeuwde. Ouderdom toont geen medelijden voor feestgangers en trok genadeloos diepe rimpels rond haar ogen en haar schouders krom. Berustend in haar lot leed ze zwijgend voort, uitkijkend naar de zaterdagen, wanneer ze met de haar resterende passie de tango danste bij de Elisenbrunnen. De schouders afhangend, de wijde blouse en broek zwabberend rond haar lichaam beleefde ze haar gelukkige momenten en voelde zich geaccepteerd en begrepen. Dankbaar en blij dat de boodschap niet in woorden maar in danspassen gegoten moest worden trad ze iedereen onvervaard en met de droeve glimlach van een mens dat veel heeft gezien tegemoet.

De dochter zocht deugd in vlijt en legde zich, zonder ooit iemand een strobreed in de weg te leggen, toe op de advocatuur. Onbekwaam tot liefde of welke vorm van sociaal contact dan ook werkte ze zich rustig naar boven, succes boekend door – zoals mede- en tegenstander het stelde – ‘retegoed’ te zijn. Ze maakte oneindige dagen in haar op maat gemaakte cocon van Italiaanse snit. Maar geluk wacht niet op witte boorden en in het liefdesspel tellen enkel de gelijke spelen. En soms, in die bijzondere momenten waarop een zonsondergang de eenzaamheid uittekent, voelde ze behoefte aan warm menselijk contact. In een roes gaf ze toe aan de stad en liet zich, geleid door haar instinct, ten dans vragen bij de Elisenbrunnen.

Tango5

Geschreven door Jurie Florijn met foto’s van Rudina Coraj