Een Nieuw Begin

foto_nieuw_begin_1280


In zijn jeugd had hij veel getekend. De manier waarop hij zijn gedachten en emoties op papier zette bleef niet onopgemerkt. Zijn omgeving moedigde hem aan om van tekenen zijn beroep te maken. Hij moest kunstenaar worden. Vanaf dat moment ging het hem voor de wind. In heel het land werd zijn talent geroemd en geprezen: zijn werk bracht de mensen in vervoering.
Hij kon toen nog niet weten welk onheil hem zou treffen.

Op een herfstige dag, ergens in oktober, gebeurde het. Schuifelend liep hij naar zijn bureau. Hij schoof de la open, haalde er een wit vel uit en legde het voor zich neer. Hij pakte zijn potlood, keek even uit het raam en richtte zijn aandacht op het papier. Hij bewoog het potlood liefdevol over het krullende vel. Tot zijn stomme verbazing zag hij dat er geen mooie lijn over het papier liep. Wat hij zag vervulde hem met grote afschuw. Hij zag niet het begin van een figuur of vorm, maar een letter! Vol vertwijfeling keek hij naar het vel. Nogmaals bewoog hij het potlood over het vel papier. Weer een letter! Dit kon niet, dit was onmogelijk! Hij sprong op uit zijn stoel en stoof naar buiten. Hij moest weg, hij had frisse lucht nodig! Hij staarde naar boven. Donkere wolken schoten voorbij. Het begon te regenen. Het hemelwater tikte zachtjes op zijn hoofd. Toen besefte hij wat er was gebeurd. Zijn vormen en figuren waren van hem afgenomen! Wat restte waren letters. Nietszeggende letters.

Sinds die gebeurtenis had een donkere wolk van gedachten de kunstenaar in beslag genomen. Elke dag zat de hij vertwijfeld achter zijn bureau. Aan de muur hingen vellen met letters. De grond lag bezaaid met verkreukeld papier. Overal letters. De kunstenaar keek om zich heen. Het verkreukelde papier op de grond leek te lachen. Het lachte niet op een aangename manier. Het grijnsde boosaardig. Alsof het vreugde had over het lijden wat hem ten deel was gevallen. Wat verlangde de kunstenaar terug naar zijn tekeningen. Naar de tijd dat hij bekend was. Naar de tijd, dat vormen en figuren zijn leven bepaalden. Naar de tijd dat alles nog goed was. Maar de mensen waren hem vergeten. Zijn vrienden hadden hem in de steek gelaten. Zijn succes en roem waren verdwenen. De kunstenaar was alleen. Alleen met zijn letters.

De kunstenaar dacht diep na. Dit was dus zijn verhaal. Hij rommelde wat achter zijn bureau. Potloden lagen verspreid over de grond. Hij stond op, liep naar het raam en deed het met een zucht open. Hij snoof de ochtendlucht zachtjes op. Lentegeuren vervulden de kamer. Hij keek naar buiten. Het prille groen wuifde hem toe vanaf de bomen. Een duif vloog met een takje in haar bek door de lucht, op weg naar het nest. Een warme bries streek langs zijn hoofd. Op dat moment gebeurde er iets wonderlijks. Iets wat zijn ogen wijd deed openen. Het papier met de letters, dat daar zo lang op de grond had gelegen, waaide weg. De kunstenaar keek vol verbazing om zich heen. Eén voor één waaiden de vellen papier uit het raam naar buiten. Hij keek net zo lang totdat alle vellen door het raam verdwenen waren.

Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. De donkere wolk, die hem zo lang gekweld had, was verdwenen! De kunstenaar pakte een leeg vel papier, nam een potlood in de hand en begon. En wat er op het papier verscheen vervulde hem met een blijdschap die hij lang niet meer gekend had. Hij zag figuren, mooier dan ooit tevoren! Ze leken in het minst niet op letters! Hij schaterde het uit van plezier. Hij pakte het vel, rende naar buiten door de tuin, door het hek naar de velden. Hij sprong, danste en tolde van vreugde. Hij kuste het vel papier. Dit vel betekende hoop. Dit vel was het begin van een nieuw leven!

Geschreven door Ismaïl Boutaleb met foto’s van Rudina Coraj