De pendelaar

fotomaart-fxihw

Treindeuren zoeven open, persoonlijke ruimtes worden terzelfdertijd abrupt vacuüm gezogen. Zo dicht tegen elkaar en toch zo afstandelijk. Hier en daar een scheve glimlach en een gemompelde “sorry”, als excuus voor een misplaatste elleboog. Hij trekt zijn das recht en kijkt wat lullig naar het fijne krijtstreepje op zijn dunne pak. Twee koffies voor hij vertrok. Pure Black. En nog heeft hij de fut niet voor de gazet. De vrouw die half tegen hem leunt draagt een te zwaar parfum voor de tijd van de dag. Hij trekt onbewust zijn neus even op. Bah. Hij heeft altijd een aversie gehad voor vrouwen met een te zwaar parfum. Om één of andere reden lijken ze allemaal op zijn oude, tandeloze tante.

Jezus, wat heeft hij een hekel aan de trein.

Hoge, smalle loofbomen zoeven voorbij, omschouderd door lichte, bolle wolken.
Een prachtige ochtend. Niemand merkt hem op.
De trein rolt rustig door. Haar reizigers knikkebollen een nieuwe dag in.
Op naar hun doodse bureaus in hun glazen buildings.

Ongemerkt stijgt het tempo van de cadans van de rit.
Eerst lichtjes en bijna onmerkbaar.
Langzamerhand angstaanjagend, agressief en hard.
Harder. Luider. Sneller.
Du-duk.
               Du-duk.
                              Du-du-du-du-du-duk.
De wagon begint te schudden als een stoomlocomotief.
Witte hemden kleuren koffiebruin.
Tablets breken hun schermen op het gangpad.
Krak.

Het onderstel van de trein lijkt het zo te begeven.
Ogen kijken elkaar aan
Angst
Verwarring
Is dit een droom?
Leidt dit spoor
echt naar het einde van de wereld?

Du-duk.
               Du-duk.
                              Du-du-du-du-du-duk.

In de wagon alleen nog blinde paniek.
Hij kan de cadans niet langer verdragen.
Slaat zijn handen wild om zijn oren.
Dof. Loeihard.

De trein kent geen genade
Raast onverstoorbaar door
Altijd rechtdoor
De wereld slechts een wilde waas
Harder
Luider
Sneller

Hij heeft hem nooit te zien gekregen,
die bocht in de sporen die daar voor hen
genadeloos lag te blinken
in de ochtendzon.

Geschreven door Annelies Leysen, met een foto door Rudina Coraj